Διαδικτυακή Εκδήλωση για την 105η Επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία

 

24 Απριλίου 1915. Ημερομηνία που έχει γραφτεί με τα μελανότερα γράμματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα, 105 χρόνια από το έγκλημα που διέπραξε η Τουρκία, τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων με μια διαδικτυακή εκδήλωση, λόγω των μέτρων για την πρόληψη της εξάπλωσης της επικίνδυνης πανδημίας.

Τα Γεγονότα της Γενοκτονίας των Αρμενίων

 

Κατά τη Γενοκτονία των Αρμενίων εξοντώθηκαν μαζικά και απελάθηκαν από τους Οθωμανούς, μεταξύ 1915 και 1923,
περισσότεροι από 1.500.000 Αρμένιοι.

1828

Οι Αρμένιοι τον 19ο αιώνα

Η αυγή του 19ου αιώνα βρίσκει την Αρμενία μοιρασμένη μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων της Μέσης Ανατολής, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Και ενώ to 1828 η Ρωσία κατακτά από την Περσία το μικρότερο τμήμα της ανατολικής Αρμενίας, η δυτική Αρμενία παραμένει υπό Οθωμανική κατοχή.

μέσα 19ου αιώνα

Η ανάδειξη του Αρμενικού Ζητήματος

Οι φιλελεύθερες ιδέες της Δυτικής Ευρώπης εμπνέουν και συμβάλλουν στην εθνική αφύπνιση των υπόδουλων λαών της Βαλκανικής που, ο ένας μετά τον άλλον, ανακτούν την ανεξαρτησία τους. Από την άλλη, η καταπίεση των Αρμενίων της Ανατολίας είναι αφόρητη. Ήδη αναδύεται το αποκαλούμενο Αρμενικό Ζήτημα – ως μέρος του ευρύτερου Ανατολικού Ζητήματος – από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις, στις σχέσεις τους με το Μεγάλο Ασθενή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

1877 - 1878

Οι συνέπειες του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου

Μετά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1877-78, στον οποίο συμμετείχαν οι Αρμένιοι της Ρωσοκρατούμενης Αρμενίας, η Ρωσία, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, επέβαλε μεταρρυθμίσεις υπέρ των Αρμενίων υπηκόων του Σουλτάνου, και εγγυήσεις για την προστασία τους έναντι των Κούρδων. Η ρήτρα αυτή κατέστη ηπιότερη στο Συνέδριο του Βερολίνου, αλλά το ‘Αρμενικό Ζήτημα’ παρέμεινε ως θέμα στη διεθνή πολιτική, με τη Μεγάλη Βρετανία στο ρόλο του προστάτη της Τουρκίας, μέχρι το τέλος του αιώνα.

Τέλη 19ου αιώνα

Η νέα πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Οι Αρμένιοι της Κωνσταντινούπολης κυρίως, αρχικά επωφελούνται από τις μεταρρυθμίσεις και τις ελευθερίες που αναγκάζεται να παραχωρήσει η Υψηλή Πύλη, γνωστές ως Τανζιμάτ. Τα δικαιώματα αυτά όμως, είναι άγνωστα στους Αρμενίους της Ανατολίας, που στενάζουν κάτω απ’ τον τουρκικό ζυγό. Η δε Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας χάσει τα περισσότερα εδάφη της στα Βαλκάνια, φοβάται πως θα χάσει και τη Δυτική Αρμενία. Ήδη αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα κρατική αντίληψη, για οριστική επίλυση του Αρμενικού Ζητήματος, με τον ολοκληρωτικό αφανισμό των Αρμενίων από την ιστορική τους πατρίδα των 3000 και πλέον χρόνων…

1895 - 1896

Οι σφαγές του Αμπντούλ Χαμίτ

Στα χρόνια του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ οι σφαγές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Το 1895, ενώ αναγκάστηκε να υποσχεθεί στη Βρετανία, τη Γαλλία, και τη Ρωσία ότι θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, μεγάλης κλίμακας, έγιναν σφαγές σε αρμενικές επαρχίες. Το 1896 νέες σφαγές ξέσπασαν στην πρωτεύουσα και την Κιλικία.

tzitzernagabert-banner-genoktonia

Αρχές 20ου αιώνα

Η κατάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους, η ‘οριστική λύση’ του Αρμενικού Ζητήματος παίρνει συγκεκριμένη μορφή. Επωφελούμενοι από τις ευνοϊκές συνθήκες που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Νεότουρκοι σχεδιάζουν και θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης του Αρμενικού λαού, στο διάστημα 1915 – 1917. Έτσι πιστεύουν ότι θα εξασφαλισθεί η ομοιογένεια του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας, ο εκτουρκισμός της και θα υλοποιηθεί το όραμα του παντουρκισμού.

1915

Ο σχεδιασμός του αποτρόπαιου εγκλήματος

Τρία μέλη της κυβέρνησης, ο Μεχμέτ Ταλαάτ, Υπουργός Εσωτερικών το 1915 και Πρωθυπουργός το 1917, ο Ισμαϊλ Ενβέρ, Υπουργός Πολέμου, και ο Αχμέτ Τζεμάλ, Υπουργός Ναυτικών και στρατιωτικός διοικητής της Συρίας, συνιστούν την τριανδρία που ελέγχει την κυβέρνηση και είναι ο ιθύνων νους της γενοκτονίας. Τις υπογραφές τους φέρουν οι εντολές που αποστέλλονται στους διοικητές των επαρχιών της Αυτοκρατορίας, για τον ξεριζωμό των Αρμενίων. Παράλληλα, δημιουργείται μία νέα μυστική οργάνωση, η Ειδική Οργάνωση, που στελεχώνεται με παραστρατιωτικούς και κατάδικους, στους οποίους και ανατίθεται η αποστολή της μαζικής σφαγής των Αρμενίων που θα εκτοπίζονταν από τις εστίες τους.

1915 - 1917

Η Αρμενική Γενοκτονία

Στις 24 Απριλίου 1915, συλλαμβάνονται στην Κωνσταντινούπολη και εκτελούνται εκατοντάδες Αρμένιοι διανοούμενοι: στόχος να παραμείνει ο Αρμενικός λαός χωρίς πνευματική ηγεσία, χωρίς καθοδήγηση. Στις αρμενικές επαρχίες της Ανατολίας, στρατολογούνται, αφοπλίζονται και στη συνέχεια εκτελούνται όλοι οι άρρενες Αρμένιοι ηλικίας 15 – 62 ετών. Ανυπεράσπιστοι άμαχοι, γυναίκες, γέροι και παιδιά, εκδιώκονται βιαίως από τις πατρογονικές τους εστίες και οδηγούνται μαζικά προς τις αφιλόξενες ερήμους της Συρίας… το Ντερ-ελ-Ζορ… Καθ’ οδόν, δέχονται τις επιθέσεις του τακτικού στρατού αλλά και των ατάκτων και των Κούρδων νομάδων. Σφαγές, βιασμοί, δολοφονίες, αρπαγές παιδιών, ληστείες… Ελάχιστοι επιβιώνουν…

Ο απόηχος της Γενοκτονίας

Η γέννηση της Αρμενικής Διασποράς

Πάνω από 1,5 εκατομμύρια Αρμένιοι, δηλαδή το 80% του Αρμενικού πληθυσμού της Δυτικής Αρμενίας, χάθηκε στην πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα… Ένας μικρός, σχετικά, αριθμός επιζώντων βρήκε καταφύγιο στις γειτονικές χώρες -μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα - συγκροτώντας σταδιακά τη μεγάλη Αρμενική Διασπορά. Στις επαρχίες της Δυτικής Αρμενίας, που εντάσσονται στο νεοσυσταθέν Τουρκικό κράτος, μόνον τα ερείπια της πλούσιας αρμενικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς θυμίζουν πλέον την τρισχιλιετή παρουσία των γηγενών Αρμενίων…

1828

Η Αρμένιοι τον 19ο αιώνα

Η αυγή του 19ου αιώνα βρίσκει την Αρμενία μοιρασμένη μεταξύ δύο μεγάλων δυνάμεων της Μέσης Ανατολής, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Και ενώ to 1828 η Ρωσία κατακτά από την Περσία το μικρότερο τμήμα, την ανατολική Αρμενία, η δυτική Αρμενία παραμένει υπό Οθωμανική κατοχή.

μέσα 19ου αιώνα

Η ανάδειξη του Αρμενικού Ζητήματος

Οι φιλελεύθερες ιδέες της Δυτικής Ευρώπης εμπνέουν και συμβάλλουν στην εθνική αφύπνιση των υπόδουλων λαών της Βαλκανικής που, ο ένας μετά τον άλλον, ανακτούν την ανεξαρτησία τους. Από την άλλη, η καταπίεση των Αρμενίων της Ανατολίας είναι αφόρητη. Ήδη αναδύεται το αποκαλούμενο Αρμενικό Ζήτημα – ως μέρος του ευρύτερου Ανατολικού Ζητήματος – από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις, στις σχέσεις τους με το Μεγάλο Ασθενή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

1877 - 1878

Οι συνέπειες του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου

Μετά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1877-78, στον οποίο συμμετείχαν οι Αρμένιοι της Ρωσοκρατούμενης Αρμενίας, η Ρωσία, στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, επέβαλε μεταρρυθμίσεις υπέρ των Αρμενίων υπηκόων του Σουλτάνου, και εγγυήσεις για την προστασία τους έναντι των Κούρδων. Η απαίτηση αυτή κατέστη ηπιότερη στο Συνέδριο του Βερολίνου, αλλά το ‘Αρμενικό Ζήτημα’ παρέμεινε ως θέμα στη διεθνή πολιτική, με τη Μεγάλη Βρετανία στο ρόλο του προστάτη της Τουρκίας, μέχρι το τέλος του αιώνα.

Τέλη 19ου αιώνα

Η νέα πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Οι Αρμένιοι, κυρίως της Κωνσταντινούπολης, αρχικά επωφελούνται από τις μεταρρυθμίσεις και τις ελευθερίες που αναγκάζεται να παραχωρήσει η Υψηλή Πύλη, γνωστές ως Τανζιμάτ. Τα δικαιώματα αυτά όμως, είναι άγνωστα στους Αρμενίους της Ανατολίας, που στενάζουν κάτω απ’ το τουρκικό ζυγό. Η δε Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας χάσει τα περισσότερα εδάφη της στα Βαλκάνια, φοβάται πως θα χάσει και τη Δυτική Αρμενία. Ήδη αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα κρατική αντίληψη, για οριστική επίλυση του Αρμενικού Ζητήματος, με τον ολοκληρωτικό αφανισμό των Αρμενίων από την ιστορική τους πατρίδα των 3500 χρόνων…

1895 - 1896

Οι σφαγές του Αμπντούλ Χαμίτ

Στα χρόνια του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ οι σφαγές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Το 1895, ενώ αναγκάστηκε να υποσχεθεί προς τη Βρετανία, τη Γαλλία, και τη Ρωσία ότι θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, μεγάλης κλίμακας σφαγές έγιναν στις Αρμενικές επαρχίες. Το 1896 νέες σφαγές ξέσπασαν στην πρωτεύουσα και την Κιλικία.

tzitzernagabert-banner-genoktonia

Αρχές 20ου αιώνα

Η κατάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους, η ‘οριστική λύση’ του Αρμενικού Ζητήματος παίρνει συγκεκριμένη μορφή. Επωφελούμενοι από τις ευνοϊκές συνθήκες που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Νεότουρκοι σχεδιάζουν και θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο εξόντωσης του Αρμενικού λαού, στο διάστημα 1915 – 1917. Έτσι πιστεύουν ότι θα εξασφαλισθεί η ομοιογένεια του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας, ο εκτουρκισμός της και θα υλοποιηθεί το όραμα του παντουρκισμού.

1915

Ο σχεδιασμός του αποτρόπαιου εγκλήματος

Τρία μέλη της κυβέρνησης, ο Μεχμέτ Ταλαάτ, Υπουργός Εσωτερικών το 1915 και Πρωθυπουργός το 1917, ο Ισμαϊλ Ενβέρ, Υπουργός Πολέμου, και ο Αχμέτ Τζεμάλ, Υπουργός Ναυτικών και στρατιωτικός διοικητής της Συρίας, συνιστούν την τριανδρία που ελέγχει την κυβέρνηση και είναι ο ιθύνων νους της γενοκτονίας. Τις υπογραφές τους φέρουν οι εντολές που αποστέλλονται στους διοικητές των επαρχιών της Αυτοκρατορίας, για τον ξεριζωμό των Αρμενίων. Παράλληλα, δημιουργείται μία νέα μυστική οργάνωση, η Ειδική Οργάνωση, που στελεχώνεται με παραστρατιωτικούς και κατάδικους, στους οποίους και ανατίθεται η αποστολή της μαζικής σφαγής των Αρμενίων που θα εκτοπίζονταν από τις εστίες τους.

1915 - 1917

Η Αρμενική Γενοκτονία

Στις 24 Απριλίου 1915, συλλαμβάνονται στην Κωνσταντινούπολη και εκτελούνται εκατοντάδες Αρμένιοι διανοούμενοι: στόχος να παραμείνει ο Αρμενικός λαός χωρίς πνευματική ηγεσία, χωρίς καθοδήγηση. Στις αρμενικές επαρχίες της Ανατολίας, στρατολογούνται, αφοπλίζονται και στη συνέχεια εκτελούνται όλοι οι άρρενες Αρμένιοι ηλικίας 15 – 62 ετών. Ανυπεράσπιστοι άμαχοι, γυναίκες, γέροι και παιδιά, εκδιώκονται βιαίως από τις πατρογονικές τους εστίες και οδηγούνται μαζικά προς τις αφιλόξενες ερήμους της Συρίας… το Ντερ-ελ-Ζορ… Καθ’ οδόν, δέχονται τις επιθέσεις του τακτικού στρατού αλλά και των ατάκτων και των Κούρδων νομάδων. Σφαγές, βιασμοί, δολοφονίες, αρπαγές παιδιών, ληστείες… Ελάχιστοι επιβιώνουν…

Ο απόηχος της Γενοκτονίας

Η γέννηση της Αρμενικής Διασποράς

Πάνω από 1,5 εκατομμύρια Αρμένιοι, δηλαδή το 80% του Αρμενικού πληθυσμού της Δυτικής Αρμενίας, χάθηκε στην πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα… Ένας μικρός, σχετικά, αριθμός επιζώντων βρήκε καταφύγιο στις γειτονικές χώρες -μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα - συγκροτώντας σταδιακά τη μεγάλη Αρμενική Διασπορά. Στις επαρχίες της Δυτικής Αρμενίας, που εντάσσονται στο νεοσυσταθέν Τουρκικό κράτος, μόνον τα ερείπια της πλούσιας αρμενικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς θυμίζουν πλέον την τρισχιλιετή παρουσία των γηγενών Αρμενίων…

FAQ για την Αρμενική Γενοκτονία

Οι θηριωδίες που διαπράχθηκαν εναντίον του Αρμενικού λαού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου καλούνται Αρμενική Γενοκτονία. Η γενοκτονία είναι η οργανωμένη εξόντωση ενός λαού με σκοπό να τεθεί τέλος στη συλλογική ύπαρξή του. Λόγω του πεδίου εφαρμογής της, η γενοκτονία απαιτεί κεντρικό προγραμματισμό και λεπτομερή σχεδιασμό για την εφαρμογή της. Αυτό καθιστά τη γενοκτονία ένα έγκλημα που μόνο μια κυβέρνηση μπορεί πραγματοποιήσει. Η Γενοκτονία των Αρμενίων σχεδιάστηκε κεντρικά και από την τουρκική κυβέρνηση εναντίον ολόκληρου του Αρμενικού πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διεξήχθη κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των ετών 1915 και 1918.

Ο λαός των Αρμενίων υποβλήθηκε σε απελάσεις, απαλλοτριώσεις, απαγωγές, βασανιστήρια, σφαγές και λιμοκτονία. Μεγάλος όγκος του αρμενικού πληθυσμού απομακρύνθηκε βίαια από την πάτρια εδάφη του στη Συρία, όπου η μεγάλη πλειοψηφία απελάθηκε στην έρημο για να πεθάνει από τη δίψα και την πείνα. Οι γυναίκες και τα παιδιά έχουν απήχθησαν και κακοποιήθηκαν. Ολόκληρος ο πλούτος του αρμενικού λαού απαλλοτριώθηκε. Μετά από περίπου ένα χρόνο ηρεμίας στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι φρικαλεότητες ανανεώθηκαν μεταξύ 1920 και 1923 και οι υπόλοιποι Αρμένιοι υποβλήθηκαν σε περαιτέρω σφαγές και απελάσεις. Το 1915, τριαντατρία χρόνια πριν εγκριθεί η Σύμβαση του ΟΗΕ για τη γενοκτονία, η Αρμενική Γενοκτονία καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων αποφασίστηκε από το πολιτικό κόμμα που ήταν στην εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την εποχή. Αυτό ήταν η Επιτροπή της Ένωσης και της Προόδου (CUP) (ή Ittihad ve Terakki Jemiyeti), ευρέως γνωστό ως Νεότουρκοι.

Τρία ήταν τα πρόσωπα που ανέλαβαν τον σχεδιασμό της Αρμενικής Γενοκτονίας:

  • ο Mehmet Talaat, Υπουργός Εσωτερικών το 1915 και αργότερα Πρωθυπουργός το 1917.
  • ο Ισμαήλ Ένβερ, Υπουργός Πολέμου.
  • Ο Ahmed Jemal, υπουργός Ναυτιλίας και Στρατιωτικός Διοικητής στην Συρία.

Η τρόικα αυτή των Νεότουρκων διόρησε άλλα μέλη της CUP σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις και τους ανέσεθε να εκτελέσουν το πλάνο της Γενοκτονίας των Αρμενίων.Εκτός από το Υπουργείο Πολέμου και το Υπουργείο Εσωτερικών, οι Νεότούρκοι βασίστηκαν επίσης σε μια νεοσύστατη μυστική οργάνωση, την οποία επανδρώσαν με καταδίκους και άτακτα στρατεύματα, ο οποίος ονομάστηκε Ειδικός Οργανισμός (Teshkilati Mahsusa). Η κύρια λειτουργία του ήταν η εκτέλεση της μαζικής σφαγής των Αρμενίων. Υπεύθυνος του Ειδικού Οργανισμού ήταν ο Behaeddin Shakir, ιατρός στο επάγγελμα. Επιπλέον, ιδεολόγοι, όπως ο Zia Gokalp, προπαγάνδισαν μέσω των μέσων ενημέρωσης εκ μέρους του CUP, προωθώντας τον Παντουρανισμό, με σκοπό να δημιουργήσουν μια νέα αυτοκρατορία που να εκτείνεται από την Ανατολία στην Κεντρική Ασία και του οποίου ο πληθυσμός θα είναι αποκλειστικά τουρκικός.

Αυτές οι ενέργειες φανέρωσαν τα μυστικά σχέδια της CUP για την εκκαθάριση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι συνωμοδότες των Νεότουρκων, άλλοι ηγέτες της οθωμανικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του πολέμου, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της CUP και πολλοί επαρχιακοί υπεύθυνοι για τις βιαιοπραγίες κατά των Αρμενίων, κατηγορήθηκαν για τα εγκλήματά τους στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι κύριοι ένοχοι απέφυγαν τη δικαιοσύνη φεύγοντας απο τη χώρα. Παρόλα αυτά, είχαν δικαστεί εν αγνοία τους και βρέθηκαν ένοχοι για θανάσημα εγκλήματα. Οι σφαγές, οι απελάσεις και η περαιτέρω κακομεταχείριση των Αρμενίων μεταξύ 1920 και 1923 συνέχίστηκαν από τους Τούρκους Εθνικιστές, οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα νέο πολιτικό κίνημα εναντίον των Νέων Τούρκων, αλλά μοιράζονταν μαζί τους μια κοινή ιδεολογία εθνικής αποκλειστικότητας.

Εκτιμάται ότι 1.500.000 Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους από το 1915 έως το 1923. Ο πληθυσμός των Αρμενίων που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρίν την Γενοκτονία υπολογίζεται σε 2.000.000. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο απελάθηκαν το 1915. Εκατοντάδες χιλιάδες σφαγιάστηκαν. Πολλοί πέθαναν από την πείνα, την εξάντληση και τις επιδημίες που έπληξαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

Η διεθνής κοινότητα καταδίκασε την γενοκτονία των Αρμενίων. Τον Μάιο του 1915, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία καταδίκασαν το αυτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και πίεζαν την κυβέρνηση των Νεότουρκων να αναλάβει τις ευθύνες της. Υπήρξε έντονη δημόσια κατακραυγή στις Ηνωμένες Πολιτείες ενάντια στην κακομεταχείριση των Αρμενίων. Στο τέλος του πολέμου,όπως μαρτυράει και ο τύπος της εποχής , οι συμμαχικοί νικητές ζήτησαν από την οθωμανική κυβέρνηση να ασκήσει διώξεις στους Νεότουρκους που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα πολέμου. Οι αμερικανικές, βρετανικές και γερμανικές κυβερνήσεις χρηματοδότησαν την προετοιμασία των εκθέσεων για τις θηριωδίες πολλοί απο τους οποίους δημοσιεύθηκαν.

Από την άλλη πλευρά, παρά την ηθική αγανάκτηση της διεθνούς κοινότητας, δεν υπήρξαν ουσιαστικές δράσεις για να τιμωρήσουν τις βάρβαρες πολιτικές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ούτε για να διασώσουν τον αρμενικό λαό από το χτύπημα της εξόντωσης. Επιπλέον, δεν ελήφθησαν μέτρα για να απαιτήσουν από τις μεταπολεμικές τουρκικές κυβερνήσεις να αποκαταστήσουν τον λαό της Αρμενίας για τις τεράστιες υλικές και ανθρώπινες απώλειές τους.

Τη νύχτα της 24ης Απριλίου 1915, η τουρκική κυβέρνηση συνέλαβε πάνω από 200 Αρμένιους ηγέτες στην Κωνσταντινούπολη. Εκατοντάδες περισσότεροι συνελήφθησαν σύντομα μετά. Όλοι τους απεστάλησαν στη φυλακή στο εσωτερικό της Ανατολίας, όπου οι περισσότεροι εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

Το Υπουργείο Πολέμου είχε ήδη ενεργήσει για το σχέδιο της κυβέρνησης,  αφόπλιζοντας Αρμένιους στρατιωτικούς στον Οθωμανικό Στρατό, στέλνποντας τους σε τάγματα εργασίας όπου εργάζονταν υπό συνθήκες δουλείας. Η μεθοδική μείωση του αρμενικού ανδρικού πληθυσμού, καθώς και η συνοπτική σύλληψη και εκτέλεση της αρμενικής ηγεσίας σηματοδότησαν τα πρώτα στάδια της γενοκτονίας των Αρμενίων. Αυτές οι πράξεις διαπράχθηκαν υπό την κάλυψη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η κυβέρνηση προχώρησε στην εφαρμογή των σχεδίων της για την εκκαθάριση του αρμενικού πληθυσμού με μυστικότητα. Ως εκ τούτου, οι πραγματικές προθέσεις του καθεστώτος Νέότουρκων δεν εντοπίστηκαν μέχρι τις συλλήψεις της 24ης Απριλίου. Καθώς τα πρόσωπα που συνελήφθησαν εκείνη τη νύχτα περιλάμβαναν τα πιο εξέχοντα δημόσια πρόσωπα της αρμενικής κοινότητας στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Απο εκείνη την νύχτα και έπειτα το σχέδιο της Τουρκικής Κυβέρνησης ήταν πλέον ολοφάνερο. Επομένως, η 24η Απριλίου είναι η ημερομηνία που συμματοδοτεί την έναρξη της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας περιγράφει τη γενοκτονία ως “πράξεις που διαπράττονται με πρόθεση να καταστρέψουν,ολοκληρωτικά ή εν μέρει, μια εθνική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα”. Είναι προφανές ότι ο ορισμός αυτός ισχύει για τις βιαιοπραγίες που διαπράχθηκαν εναντίον των Αρμενίων. Επειδή η Σύμβαση του Ο.Η.Ε εγκρίθηκε το 1948, τριάντα χρόνια μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων, οι Αρμένιοι από όλο τον κόσμο ζήτησαν από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις των κρατών όπου βρέθηκαν ως πρόσφυγες, την επίσημη αναγνώριση των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν απο την Τουρκία εις βάρος τους. Χώρες όπως η Γαλλία, η Αργεντινή, η Ελλάδα και η Ρωσία, όπου ζουν οι επιζήσαντες της γενοκτονίας των Αρμενίων και οι απόγονοι τους, έχουν επίσημα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Εντούτοις, ως πολιτική, η σημερινή Κυβέρνηση της Τουρκίας αμφισβητεί κατηγορηματικά ότι η διαπράχθηκε γενοκτονία . Επιπλέον, η Τουρκία αποδίδει τα αποδεικτικά στοιχεία για τις βιαιοπραγίες ως απλούς ισχυρισμούς και παρεμποδίζει τακτικά τις προσπάθειες αναγνώρισης. Η επιβεβαίωση της αλήθειας σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ως εκ τούτου, έχει καταστεί ζήτημα διεθνούς σημασίας. Η άρνηση της γενοκτονίας στον εικοστό πρώτο αιώνα καθιστά την επιβεβαίωση της ιστορικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία ακόμη πιο επιτακτική υποχρέωση για τη διεθνή κοινότητα.

map-armenian-genocide

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας με τους παρακάτω τρόπους:

Phone: 21 0957 4973
Fax: 21 0957 4973
Email : arfgr@otenet.gr

Copyright © Armenian National Committee of Greece. All Rights Reserved.